Meer over synchroniciteit

Er is een hele reeks boeken geschreven over synchroniciteit (zie hiervoor het literatuuroverzicht), het aantal neemt gestaag toe.

Een bekend 'populistisch' voorbeeld van synchroniciteit:

Je denkt aan iemand die je al een tijd niet hebt gezien of gehoord en tegelijkertijd gaat de telefoon. Aan de lijn is de persoon aan wie je juist dacht.

De werkelijke essentie gaat echter veel verder.

Het is C.G. Jung geweest die het begrip synchroniciteit voor het eerst werkelijk onder de aandacht heeft gebracht. Hij heeft, in tegenstelling tot S. Freud, het gebied van het dromen en het onbewuste verder uitgewerkt en verbreed door het begrip ‘collectief onbewuste’ te introduceren. Frappant is dat Jungiaanse dieptepsychologie, in de hedendaagse psychologie niet de aandacht krijgt die zij verdient. In ons huidige wereldbeeld past kennelijk vooral een andere manier van denken dan die Jung voorstond, namelijk het a-causale denken. Dit laatste wil zeggen dat gebeurtenissen geen oorzaak-en-gevolg-relatie met elkaar hebben, maar toch een verband hebben met elkaar, omdat ze tegelijkertijd (of in eenzelfde periode) optreden en een significante betekenis en samenhang hebben.

In de concrete praktijk levert synchroniciteit het volgende op:

1) Je krijgt een soort kompas ter beschikking waardoor je geholpen wordt bij het nemen van de juiste beslissingen, en

2) Het toeval houdt je een spiegel voor. Je krijgt bepaalde ervaringen voorgeschoteld waar je iets van te leren hebt. Blijkbaar zijn de dingen die je op betekenisvolle wijze in de buitenwereld toevallen een afspiegeling van wat er in je binnenwereld gebeurt.

Gebruikmakend van synchroniciteit kom je tot een bijzondere weg naar innerlijk leiderschap. Een proces dat je het gevoel kan geven deel uit te maken van een grotere stroom.

Veel uiterlijke omstandigheden blijken uiteindelijk slechts een afspiegeling te zijn van wat er zich in de geest van iemand afspeelt. Deze inzichten zijn absoluut verhogend voor de kwaliteit van leven en werk.

Dat is ook wat je terug vindt in het boek Synchroniciteit van J. Jaworski:

op een gegeven moment lijken de dingen op hun plaats te vallen en lijkt het wel alsof "het leven zelf" de visie van Jaworski ondersteunt en hij “geholpen” wordt om die visie te realiseren.

Veel mensen hebben moeite om contact te krijgen met hun diepste verlangen en dus ook met hun meeste essentiële visie op zichzelf. Zolang die visie niet echt reflecteert waar iemand in de kern voor staat, kan blijken dat de dingen moeizaam blijven gaan. De kunst is om dit dan simpelweg te onderkennen en vervolgens na te gaan wat er ondernomen moet worden om een visie te ontwikkelen die klopt.

Er zijn veel dingen die ons mensen in de weg kunnen zitten waardoor we (ogenschijnlijk) geen synchroniciteit ervaren in wat we doen.

Op de allereerste plaats zitten we vooral onszelf in de weg. We willen een heleboel met ons hoofd en vragen ons steeds minder af of dat allemaal wel is wat ons hart wil. Hoe minder het hart erbij is, hoe moeilijker het wordt voor de collectieve energie om ons te ‘steunen’. Ook is het aanvankelijk lastig om te herkennen wat nu synchroniciteit is en wat niet. Kern van de zaak is echter dat we ons gevoel nodig hebben om te bepalen wat wel bij ons hoort en wat niet.

Tot zover iets van de dynamiek die zich afspeelt als we het hebben over synchroniciteit.